In memoriam


Op de volgende pagina’s komen de honden aan bod waar we afscheid van moesten nemen.

Ieder van hen heeft ons een enorm cadeau gegeven: een tijdlang ons leven met hen te hebben mogen delen.
Ieder had zijn charmes.
Ieder heeft ons plezier gegeven en aan het lachen gemaakt.
Met ieder hebben we prachtige tijden beleefd.
Ieder heeft ons wel eens geërgerd of boos gemaakt. Geen van allen waren ze perfect, maar... zouden wij ze dan eigenlijk wel zo geweldig hebben gevonden?
Ieder van hen hebben wij iets bijgebracht, soms meer, soms minder... maar zij hebben ons uiteindelijk minstens evenveel geleerd.

Met pijn moesten we afscheid nemen. Met veel plezier denken we aan hen terug.

 

If you will talk with animals they will talk with you and you will know each other.
If you do not talk to them you will not know them, and what you do not know you will fear.
What one fears, one destroys.

Boefie

1984 - 1999

Boefie met 15 jaarDit is onze Boefie, een Bouvier-teefje. Op de foto is ze 15 jaar.

Boefie hebben wij in juli 1990 uit het asiel gehaald. Zij was toen 6 jaar en minstens 10 kg te dik. Ze was gek op water, strand, zee, en eten.

Haar overgewicht bestrijden bleek niet makkelijk. Minder voer, sperziebonen om de honger te verzachten, veel bewegen, het baatte allemaal weinig. Tot we haar na haar sterilisatie overzetten op seniorbrokken. Ze was inmiddels 9 jaar. Waarschijnlijk door de extra vulling in het voer, maar hoe dan ook, eindelijk kregen we de meeste overtollige kilo's eraf! Tegenwoordig zou ik direct naar een dieetvoer grijpen, maar in die tijd was dat niet zo makkelijk voorhanden.

Lees verder: Boefie

Flopje

1980 - 1993

Flop, ongeveer 7 jaar Flopje was een grote Duitse Herder reu. Wij hebben hem op 11-jarige leeftijd overgenomen van zijn eerste eigenaar, nadat hij al jaren vaker bij ons had gelogeerd als zij op vakantie waren. Deze foto is dan ook genomen tijdens een bezoek in zijn jongere jaren.

Bij zijn vorige eigenaar had Flop erg vaak last van diarrhee, deels een gevolg van het voor hem te drukke huishouden met veel in- en uitlopende kinderen en bezoek.

Wij vonden hem een geweldige hond en bij ons deed zijn darmprobleem zich aanzienlijk minder frequent voor. Zijn verhuizing naar ons was voor alle drie de partijen een goede oplossing.

Lees verder: Flopje

Humphrey

1992 - 2005

Humphrey als puppy


Toen wij eindelijk besloten voor het eerst een pup te nemen, hadden wij boefie en {ln:Flopje), twee grote honden. Onze auto was er niet bepaald op ingericht nog zo'n grote hond erbij te kunnen hebben, dus het moest iets kleins zijn. Een al te eigenwijze of felle hond wilden we zeker als eerste hond niet, waardoor alle terriërs afvielen. Na het doorspitten van een aantal rashondenboeken, kwamen we uit bij de Maltezer: een gezellig, redelijk gezeglijk schoothondje (al kunnen het potentaatjes zijn als je ze niet consequent opvoedt!).

Nu leek de Maltezer in 'puppycoupe' erg op een hondje waarop ik in mijn studententijd helemaal verliefd was. Een hondje dat altijd losliep, maar nooit verder dan 5 meter bij het vrouwtje vandaan ging. Het beestje leek nog het meest op een dweil op pootjes.

Je eerste eigen puppy is vreselijk spannend en ik was erg bang fouten te maken. Via de puppybemiddeling van de rasvereniging hebben we een fokker doorgekregen, waar we hem half oktober 1992 vandaan gehaald hebben. We hadden al wat boeken over opvoeding, die werden nog eens herlezen. Toch hebben we moeite gehad met het zindelijk maken. Pas na 6 weken begon het kleine ding het een beetje door te krijgen. Vernielen heeft hij ook nogal veel gedaan. Diverse paren schoenen konden na zijn aandacht de vuilnisbak in - waaronder een paar nieuwe en dure van mijn man! Maar met volhouden kwamen we er doorheen. Door deze zaken hebben we wel al snel een bench gekocht, wat beslist erg handig was.

Lees verder: Humphrey

Joschka

01-02-1995 - 02-01-2010

Joschka als pup in de tuinNadat flopje, onze herder, overleed, hadden we een tijd geen derde hond. We misten hem ontzettend, maar we vonden het wel goed zo. boefie en humphrey waren allebei erg rustige, sociale honden waar we probleemloos mee op stap konden. Toch was het ons op een gegeven moment iets tè rustig. We wilden er wel weer een pup bij, nu een grote, sportieve, atletische hond waarmee we veel kanten op konden. Onze keus viel op de Dalmatiër. Ons sprak aan dat Dalmatiërs zich graag overal mee bemoeien (dat deed Flop ook) en hoewel het geen werkhonden zijn, er toch vele verschillende sporten met ze worden beoefend. Een nadeel vonden we wel dat vooral reuen onverdraagzaam kunnen zijn naar andere reuen. Maar ook dat had Flop, dus dachten we dat we daar wel mee uit de voeten zouden kunnen.

Lees verder: Joschka

Kari (Curragh's Celtae Cernunnos) Ned. Kamp.

24-04-2002 – 27-02-2016


Kari, bijna 9 jaar oud

Bijna 14 jaar geleden stapte hij in ons leven. Een klein, breed mannetje, met een enorme levenslust die hij luid en breed uitdroeg. Vooral luid. Ik kon met Kari nergens ongemerkt binnen stappen. Of les lopen.

Hij was onze eerste Västgötaspets en mijn eerste volledig geclickertrainde hond. Bij clickertraining doe je het het mooiste als je allebei de indruk hebt dat jij de ander traint. In veel gevallen had ik de indruk dat ik Kari trainde, maar in bepaalde dingen had hij beslist mij getraind.

Hij was altijd eerlijk en kwam duidelijk voor zijn mening uit – vooral in verbale vorm. Hij zocht vaak de grenzen op, maar herkende de grenzen ook aan subtiele signalen. Hij had dan ook bijna nooit ruzie met andere honden.

Theater maken kon hij als de beste, en honden, koeien of mensen, hij wist meestal genoeg indruk te maken om de zaken zo te regelen als hij ze wilde hebben. Altijd puur verbaal, maar daarom niet perse minder intimiderend.

Lichaamstaal kon hij uitstekend lezen, en situaties soms meesterlijk ombuigen. Kari ging vaak op schuchtere hondjes af en wist ze dan uit de tent te lokken. Ook met pups was hij geweldig, als ze angstig waren, maar ook opdringerige pups bracht hij snel tot rust door ze straal te negeren. Dat kon hij als de beste!

Kari en ik hebben veel erg leuke dingen gedaan samen. Hij was ook altijd overal voor in, als het maar niet teveel nattigheid omvatte. Agility, dogdance, gehoorzaamheid, zoekspelletjes, apporteerspelletjes, klimmen en klauteren... Wat ik ook wist te verzinnen, hij deed altijd graag met vol enthousiasme mee. Hij was ook mijn hulphondje en gaf mij dingen an als die op de grond waren gevallen. Die 30 cm minder bukken als je last hebt van je rug zijn een verademing!

Loopse teven was wel een punt dat ons geruzie tussen ons opleverde. Hij wilde erheen, waar we ook mee bezig waren. Een paar weken geleden nog moest ik ineens een sprint trekken omdat hij op zijn ouwe, kreupele poten achter een loopse Labrador aan hobbelde.

Met al zijn luidruchtigheid konden de meeste mensen hem waarderen en vaak moesten ze om hem lachen. En kon hij met de meeste honden prima door een deur.

Lieve Kari, kleine stoere man, je hebt me op allerlei manieren heel veel gegeven, groot plezier, heftige ergernis bij tijd en wijle, waardering over en weer, liefde, dankbaarheid, de nodige wijsheid en heel veel mooie of toch minstens leerzame herinneringen.

 

Foto's en video van Kari in de loop van zijn leven zijn te vinden op onze fotosite. Een compilatie, waaronder de video's van zijn 3 beste dansen (Ghostbusters groepsdans, You Really Got Me en Warriors uit Lord of the Dance), vind je in zijn eigen fotogallerij.

In Kari's Prestaties en in zijn Verslagen vind je wat we allemaal samen gedaan hebben. Waar hij vandaan komt zie je in Kari's stamboom.

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

Nu aanwezig:

| 310 bezoekers |