Kari's eerste U'tje

KC Delft 25 mei 2006


Op 25 mei staat de eerste behendigheidswedstrijd gepland die de KC Delft op zijn nieuwe terrein gaat organiseren. Natuurlijk neem ik daaraan deel!

De weersvoorspellingen zijn slecht: regen en koud (14 graden). Aangezien het clubgebouw groot is, neem ik mijn tent maar niet mee. Wel heb ik alles bij me om me tegen de regen en de kou te wapenen: winterjas, regenbroek, winterbroek, enzovoort.

 

En dat in mei! Voor Kari is de temperatuur prima. Een fan van regen is hij niet, maar hij blijft wel doorwerken, zij het wat minder enthousiast dan anders.

Na eerst wat helpen opbouwen, ga ik me maar eens melden voor mijn nummer. 22 deelnemers in het veld. En de A-small, waar Kari in zit, start als eerste - gelukkig heb ik niet het eerste nummer. Ik bel naar Paul, thuis, dat hij Kari kan komen brengen. Dat is wel heerlijk als je een thuiswedstrijd speelt, dat je je hond zo nog wat rust kunt gunnen.

 

Naar boven Naar benedenSpel (tijd-fout-uit)

Het eerste parcours is het spel. Deze keer weer een simpel spel, de tijd-fout-uit. Gewoon parcours volgen, je vergaart punten zolang je hond foutloos is. Natuurlijk eerst parcours verkennen. Voor een bepaald punt heb ik een oplossing, maar ik laat me door iemand anders op andere gedachten brengen. Jammer, want daardoor stuur ik Kari tijdens het lopen de fout in. Gediskwalificeerd. Ach, het is gelukkig maar het spel en ik heb er voor een volgende keer wat van geleerd. Voor de rest verloopt het parcours prima. Op een 'oooh' als Kari de fout in gaat na, laat ik hem gewoon in een vloeiende beweging door verder gaan met het parcours. Ik word er steeds beter in om foutjes zo voor de hond bijna ongemerkt voorbij te laten gaan.

De fout is toch al gemaakt, Kari is al gedisqualificeerd, dus stuur ik hem zelfstandig op de paaltjes af. Die steekt hij rechtsom in. Nou ja, ik besluit hem door laten lopen om hem zo gewoon een prettig parcours te geven, hij heeft er lekker zin in. Bij de volgende parcoursen ga ik hem gewoon weer bij me halen om hem de palen in te sturen.

De rest van het parcours verloopt heel goed, foutloos en snel. Ook een wissel voor me langs, waar Kari in het verleden heel veel moeite mee had, gaat vlekkeloos. Niet voor niets op getraind dus. Ik ben dus heel tevreden met mijn hondje - en eigenlijk ook met mezelf: Kari heeft het hele parcours niet of nauwelijks geblaft, zelfs niet toen hij de verkeerde hindernis nam, wat een teken is dat ik hem goed, duidelijk en vloeiend heb gehandled.

 

Naar boven Naar benedenVast parcours

Het vast parcours is, net als het spel, heel prettig opgesteld. Tijdens het verkennen twijfel ik op een bepaald punt waar ik Kari wil laten wisselen. Ik besluit hem voorlangs te laten gaan. Op een ander punt twijfel ik tussen een blinde en een Belgische wissel. Ik oefen op de blinde, maar hou de Belgische wissel in mijn achterhoofd.

Hoe goed je ook verkent – en ik kan daar nog het nodige aan verbeteren – tijdens het lopen komt het soms toch anders uit dan je denkt.

Tijdens het parcours kan ik Kari bij het eerste twijfelpunt zo goed bijhouden, dat ik besluit tot een Belgische wissel bij de hindernis ervoor. Het gaat goed - Kari springt keurig - maar ik moet zelf wel even extra manoeuvreren om de volgende hindernis te ontwijken. Kari trekt zich er niets van aan en gaat keurig de A-schutting op. Een eindje verderop kan ik veilig de geplande blinde wissel inzetten. Bij de paaltjes haal ik Kari zoals tevoren bedacht eerst even naar me toe om hem goed in te laten steken.

Maar in de laatste hoek van het veld weet Kari me toch even voor een verrassing te plaatsen: hij begint ineens naar een van de toeschouwers te blaffen. Marcel, de betreffende toeschouwer, zat daar gehurkt om een foto van Kari te nemen toen hij over de 'breed' sprong, Kari hoorde de sluiter en besloot even te zeggen wat hij ervan vond. Gelukkig kan ik Kari er heel snel weer bijhalen en het parcours vervolgen.

En als Kari over de finish springt, gaat de toeter! Ik weet daardoor dat hij binnen de standaard parcourstijd is. Zodra ik mijn riem en buideltje heb gevonden, laat ik Kari even het zakje met het restje rodi-worst uitlikken, smullen! Daarna ga ik kijken of we ook foutloos zijn. Tja, het is pas mijn tweede wedstrijd en ik weet niet dat de fouten gelijk ook elektronisch worden meegegeven.

De zoemer betekent foutloos en binnen de tijd, dus... hebben Kari en ik ons eerste U'tje!

 

Naar boven Naar benedenJumping

In de loop van de dag wordt Kari steeds rustiger - wel erg rustig zelfs! Iedere keer als ik met iemand sta te praten, gaat hij keurig liggen. Hij weet dat hij in die houding de meeste kans heeft op lekkers. Maar om dat zo vol te houden tussen al die mensen en honden, is wel heel erg netjes. Ik vermoed dan ook dat Kari eigenlijk best moe begint te worden. Ikzelf ook trouwens! Maar voor mezelf zullen de wedstrijdzenuwen dat wel oplossen, bedenk ik zo.

Na het verkennen van het jumping-parcours laat ik Kari nog even rustig uit. Als ik terugkom, blijken de nummers anders te lopen dan eerst en heb ik nog maar 2 wachtenden voor me! Oef, dat scheelde weinig. Maar eerst moet ik Kari wel snel even inklikken, zodat hij met zijn aandacht goed bij me is. En niet vergeten mijn buidel af te doen, en, en... Het gaat iets chaotischer dan me lief is. Als we aan de beurt zijn, leid ik Kari met een 'touch'-bevel, waarbij Kari zijn neus tegen mijn hand aanhoudt, naar de eerste hindernis.

Ik moet even insisteren voor de zit, een teken dat Kari toch nog wat opgefokt is van de te korte voorbereiding. Om te voorkomen dat ik door hem verrast word, geef ik hem betrekkelijk snel het startsein. Het parcours verloopt keurig. Geen haperingen, bij de paaltjes roep ik Kari goed op tijd weer bij me om hem weer de juiste ingang te laten zien, hij neemt ze wel iets langzamer dan eerder op de dag en vindt vrij laat zijn ritme. Maar voor de rest keurig, alles precies zoals ik het aangeef. Over de finish aangekomen, weet ik dat we foutloos waren, maar ik hoor geen zoemer. Geen U'tje dus. Dat was natuurlijk ook wel teveel gevraagd geweest, maar omdat we geen tijdrovende haperingen hadden in ons parcours, vind ik het wel jammer. Dit laatste parcours was voor Kari dan toch gewoon te snel - of toch niet?

Naar boven Naar benedenAl schrijvend bedenk ik nu dat ik zelf in ieder geval wat minder op snelheid gericht was in dit parcours. Ook tijdens het verkennen heb ik totaal niet gedacht aan kleine snelheidsexplosietjes om Kari uit te dagen tot een extra spurt. En dat heeft ons vermoedelijk toch opgebroken. Het lag denk ik toch niet aan Kari... Voor volgende keer weer een leerpunt: bij het verkennen ook extra goed kijken waar ik kan proberen een versnelling in te lassen.

Sandra Hurkmans

Meer beelden van Kari tijdens onze activiteiten in
DoghouseRock Foto's

Tags:

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

Nu aanwezig:

| 176 bezoekers |