DoghouseRock
honden ~ clickertraining ~ dogdance

vlagengels

Baasjes

Wij zijn Paul en Sandra Hurkmans, in deze foto met Humphrey de Maltezer, Joschka de Dalmatiër en Kari de Västgötaspets.

Paul en Sandra met Humphrey en Joschka

Zoals blijkt uit de site zijn wij hondenliefhebbers. Zelf hebben we in ieder geval beiden erg veel plezier met en van onze honden. Hieronder vertellen we iets meer over onszelf.

 

Naar bovenNaar onder Paul

Zolang ik me kan herinneren, ben ik opgegroeid met honden. Letterlijk, want een van mijn meest duidelijke herinneringen van vroeger is, dat ik samen met mijn broer in de voorkamer van ons huis zit, met de armen om de nek van onze zwarte koningspoedel Moortje, terwijl mijn moeder in de achterkamer het hoopje braaksel aan het opruimen is dat daar gedeponeerd is door voornoemde poedel.

Moortje moest helaas op een gegeven moment weg omdat hij te druk was voor ons gezin, maar werd al gauw vervangen door een "plusminus" dashond, zoals hij niet al te complimenteus werd omschreven door de dierenarts. Dit hondje kreeg de welluidende naam Snuf (of Jan-Pieter volgens mijn vader). Een pittig hondje, dat niet altijd evenveel zin had in datgene wat de baas wilde, maar dat toch een fijne kameraad was, waarmee ik veel heb gespeeld. Jan-Pieter heeft de gezegende leeftijd van 14 jaar behaald en is overleden toen ik al uit huis was en in Maastricht studeerde.

Tijdens mijn middelbare schooljaren kwam ik via een klasgenoot in contact met een hondenclub, waar men onder andere politiehonden opleidde. Ik denk dat ik bij die club heel veel heb geleerd over de manier waarop je met honden omgaat, en wel op een vrij positieve manier, wat zeker voor die tijd uitzonderlijk was. Ik heb daar met name geleerd heel goed te letten op de lichaamstaal van een hond, een leerproces dat zeker versneld is door het feit, dat ik na verloop van tijd ook - beperkt - mocht deelnemen aan het pakwerk. Je leert heel snel een hond lezen als je oog-in-oog staat met een flinke Bouvier of Mechelaar, die van zins is zich goed vast te bijten in je mouw!

Naar bovenNaar onder De enige tijd die ik heb doorgebracht zonder honden in mijn leven is mijn studietijd in Maastricht geweest. Je merkt dan eigenlijk pas goed hoezeer je je aan het gezelschap van een dier kunt hechten. Gelukkig kwam ik al gauw Sandra tegen, die zo mogelijk nog gekker met beesten was dan ik, zodat deze dierloze periode niet al te lang heeft geduurd (dat was overigens niet de enige reden dat we bij elkaar zijn, hoor!). In Maastricht hebben we namelijk geregeld Flopje over de vloer gehad. Een grote Duitse herder, waarmee ik samen met een studiegenoot menige wandeling in en rond Maastricht heb gemaakt. Met name onze zwerftochten over de Pietersberg tot diep in België kan ik me nog goed herinneren. Net als de glazen Lambiek of Grimbergen die we ons na afloop goed lieten smaken bij Casino Slavante. We hebben uiteindelijk Flopje "gekidnapt", omdat hij bij zijn eigen baas niet de rust en aandacht kreeg die hij verdiende, maar dat verhaal wordt elders op deze site verteld.

Na onze opleiding zijn we verhuisd naar Den Haag, waar we al gauw zijn gaan uitkijken naar onze "eigen" hond. Dat werd Boef, onze Bouvier. Ik heb altijd al een zwak gehad voor Bouviers, dus toen we haar vonden in het Haagse dierenasiel, was ik al gauw verkocht. Ze was toen minstens tien kilo te zwaar, en vrij schichtig naar oudere mannen. Toch is dat in de loop der tijd flink bijgetrokken, en ook haar gewicht hebben we op een normaal niveau weten te krijgen. Boef vond niets leuker dan meegaan naar het strand. Normaal gesproken liep ze niet gauw voor je uit, maar in het duingebied bij Kijkduin liep ze vaak enkele tientallen meters voor je, steeds maar omkijkend met een blik die duidelijk zei: "Schiet nou op, baas! Ik wil naar het water!" Want gek op water was ze, die gekke Bouvier. Zelfs al vroor het dat het kraakte, ze lag nog lekker languit in de branding met een bal of stok.

Naar bovenNaar onder We zijn op een gegeven moment (graag) verhuisd van Den Haag naar Pijnacker, inmiddels met twee honden, want Flopje was tegen die tijd al een permanent lid van onze kleine roedel geworden. Na verloop van tijd hebben we toen een pupje aangeschaft, Humphrey de Maltezer, die natuurlijk moest worden opgevoed. Dus naar een hondenclub! Dat werd de K.C. Delft, en getraind werd er in de hal van de Delftse Handbalvereniging DHV. Ik denk dat daar voor Sandra de kiem is gelegd voor het instructeurschap. Humphrey is een leuk hondje geworden, dat bovendien ook nog goed is opgevoed. Jazeker, een opgevoede Maltezer!

Nadat Flopje op 12-jarige leeftijd was overleden, zijn we op zoek gegaan naar een ander ras. En dat werd uiteindelijk de Dalmatische hond. We hebben lang nagedacht, ons heel goed voorbereid en veel gelezen over dit ras voordat de knoop hebben doorgehakt. We wilden een hond die wat leven in de brouwerij zou brengen, en dat is gelukt! Waar Sandra zich met name heeft beziggehouden met het trainen in clubverband en behendigheid, heb ik Joschka meer de "huis-, tuin- en keuken-regels" bijgebracht, zoals het stilhouden bij de stoeprand, het netjes meelopen aan de lijn, het zitten, liggen en wachten. En ook heel belangrijk in onze drukke maatschappij: het niet zomaar klakkeloos piesen en poepen op willekeurige plaatsen, maar daar waar het mag en andere mensen er geen last van hebben of waar je het als baas eenvoudig kunt opruimen.
Echt veel over andere honden heb ik Joschka overigens niet hoeven bijbrengen, want hij moest leren opgroeien in een echte hondenroedel, waar onze oude Bouvier heel duidelijk en standvastig de baas was. Ik denk dat Boefie hem meer geleerd heeft dan ik!
Onze Boef is er inmiddels al bijna 2 jaar niet meer en langzaam heb ik het gevoel, dat we echt wel weer toe zijn aan een nieuwe hond. We hebben ons oog laten vallen op een minder bekend ras: de Zweedse Vallhund (Västgötaspets). Hopelijk zullen we binnenkort in staat zijn, onze roedel uit te breiden met een pupje. En dan begint alles weer van voren af aan!

 

Naar bovenNaar onder Sandra

Ik ben altijd al gek geweest op dieren. Thuis hadden we bijna altijd wel een hond. Verder heb ik woestijnratjes of Gerbils gehad, hamsters, cavia's en konijnen (niet allemaal tegelijk, hoor).
Maar een hond was voor mij toch wel het toppunt. Hoe dan ook is voor mij een huishouden zonder dieren een erg steriel gebeuren. Gelukkig heb ik in Paul wat dat betreft een zielsverwant getroffen.

Zodra we het ons konden veroorloven na onze studie, ben ik halve dagen gaan werken zodat we dan toch eindelijk een hond konden nemen. Dat werd Boefie, die we op zesjarige leeftijd uit het asiel hebben gehaald. Op de pagina 'vorige honden' vind je meer over haar en over Flop, de volgende additie aan ons huishouden. Humphrey was onze eerste puppy en de eerste keer dat we iets met hondencursussen te maken kregen. We volgden les bij de Kynologenclub Delft. Ik vond het geweldig leuk en dat kleine ding deed het erg goed. Toen Joschka erbij kwam en het daar in eerste instantie ook erg goed mee ging, werd ik aspirant-instructeur bij de club.

Lezen en leren over honden deed ik altijd al graag, maar als aspirant-instructeur en door onze problemen met Joschka werd dat nog eens extra aangewakkerd. Zoekend op internet, kwam ik informatie over clickertraining tegen. Het intrigeerde me, vooral het idee dat je een hond zonder straffen kunt trainen. Ik kon dat eerst niet geloven. In 1996 ging ik ermee aan de slag met mijn eigen honden en direct was ik verkocht. Wat een geweldige methode!

Naar bovenNaar onder Als snel wilde ik door middel van clickertraining gaan lesgeven. Omdat het een nieuwe methode was, voor mijzelf en in Nederland (in de wereld zelfs), wilde ik me er echter eerst goed in verdiepen en kijken hoe ik dat lesgeven nu zou moeten aanpakken. De Kynologenclub Delft gaf me de ruimte en uiteindelijk ben ik er in januari 1999 met mijn eerste clicker-groepje gestart, een 'introductie/overstapcursus clickertraining'. Deze cursus bestaat nog steeds en biedt onderdak aan zowel compleet onervaren hondeneigenaars als aan diegenen die met hun gevorderde hond met clickertraining willen starten. Clickertraining is bij veel lessen bij KC Delft inmiddels toe te passen. Sinds januari 2002 geef ik bovendien ook les in dogdance.

Cursusinformatie kun je vinden op de site van de Kynologenclub Delft e.o.

 

humfjos

Over ons

Wij zijn Paul en Sandra Hurkmans en wij stellen ons uitgebreid aan jullie voor op de pagina Baasjes. Onze honden, zowel onze vorige als de huidige, hebben ieder hun eigen pagina:

Boefie, onze matriarchische Bouvier, was onze eerste hond. Zij kwam als 6-jarige dikzak uit het asiel bij ons. Zij mocht 15 jaar oud worden.

Flopje was een schat van een Duitse Herder die we op 11-jarige leeftijd van zijn vorige eigenaar aftroggelden, nadat we tijdens hun vakantie op hem hadden gepast. Hij heeft ons nog geholpen Humphrey op te voeden.

Humphrey de Maltezer is geboren in 1992 en was onze eerste puppy. Wij waren allebei overtuigd van de noodzaak dat ook zo'n klein hondje gewoon manieren moest leren. En zo is hij ook opgevoed. Humphrey leerde Sandra hoe geweldig leuk het is om honden te trainen. Humphrey is op 28 juli 2005 overleden.

Joschka de Dalmatiër kwam in 1995 bij ons, ook als pup. Wij wilden, met alleen Boefie en Humphrey nog over, wat leven in de brouwerij. Onze wens werd meer dan vervuld - iets teveel van het goede zelfs! Van hem hebben wij veel geleerd: Joschka bracht Sandra als delinquente puber tot clickertraining. Dankzij die trainingsmethode werd hij zelf op den duur een behoorlijk evenwichte hond met natuurlijk overwicht. Joschka is op 1 maandje na 15 jaar geworden.

Kari, onze eerste Västgötaspets, was een leergierig en werklustig hondje dat vol was van alle pleziertjes in het leven. Hij was een enorm plezier om mee te trainen, hoewel zijn uitbundigheid soms ook zijn nadelen had. Het was een heel andere hond dan de anderen, maar dat hield juist boeiend! Kari is op 28 februari 2016 overleden op bijna 14-jarige leerftijd.

Ronja, weer een Västgötaspets, een teefje deze keer. Voor het eerst hadden we twee honden van hetzelfde ras. En we merkten direct al dat er binnen een ras best grote verschillen kunnen zijn. Ronja is opener en kalmer dan Kari als pup was. Maar beslist levendig en leergierig genoeg!

Yuno is onze jongste telg. Opnieuw een Västgötaspets, want ondertussen zijn we verslaafd aan dit ras. Weer een nieuw avontuur voor ons, want Yuno is heel anders dan Ronja. Ze is dol op ons en houdt nauwlettend in de gaten waar we zijn... maar tegelijkertijd ook wat zich allemaal in de omgeving afspeelt.

 

Raskeuze: de Västgötaspets


Kari fixeert speeltje tegen ondergaande zon
(Zweden, juni 2006)

In 1996 verscheen in Onze Hond een artikel over de Västgötaspets (spreek uit west-jeuta-spets). Hoewel het geen honden zijn die qua uiterlijk de show stelen, sprak de beschrijving mij enorm aan: werklustig, op de baas gericht, veelzijdig in te zetten, veel hond in een kleine verpakking. De kleine verpakking deed er voor mij niet toe, maar dat 'veel hond' sprak me wel aan. Ik zette het ras op mijn lijst van potentiële toekomstige honden.

Op deze lijst stonden rassen die ik niet op uiterlijk, maar op karakter en gezondheid had uitgezocht: een niet overpopulair ras met zo min mogelijk erfelijke gebreken, dat graag wil werken, dat veel werk lichamelijk ook aankan, en waarmee je dus veel kanten op kunt. Het moet echter ook niet de tent afbreken als je eens een keertje geen tijd voor ze hebt, en liefst moet het ook een sociaal ras zijn dat niet zo de neiging heeft problemen op te zoeken.

Toen we een paar jaar later eens naar Crufts gingen, had ik mijn lijstje meegenomen, met het vaste voornemen deze honden te bezoeken in 'Discover Dogs'. Dat is een vast gedeelte op Crufts waar iedere dag van alle rassen een of meer fokkers zitten, om mensen te informeren over hun ras en exemplaren ervan te tonen. Een geweldig initiatief.

Hoewel, Paul deelde voor geen van de rassen op mijn lijst mijn enthousiasme. Hij vond het allemaal maar saai ogende honden. Tot we bij de 'spetsen'-stand kwamen. Nu waren het misschien bijzonder sociale exemplaren van het ras, maar zowel het verhaal van de fokker als de honden zelf spraken hem toch erg aan. Toen stond dus al vast wat onze volgende hond zou worden.

De 'spets' beantwoordt in principe aan alle eigenschappen die ik van een ras wil. Maar uiteraard heeft het ras ook minpuntjes. Zo zijn spetsen van nature behoorlijk blafferig. Ook willen ze nog wel eens in je hielen of kuiten bijten, als je ze dat niet jong afleert. Het zijn namelijk veedrijvers, en dat karakter zit er duidelijk nog in! Bovendien kun je natuurlijk een individu treffen dat niet aan alle idealen voldoet. Maar dat hoort erbij, en maakt het zelfs leuk - perfectie zou saai zijn, toch?

In augustus 1999 hebben we ons bij de rasvereniging ingeschreven voor een pup. Ik had al gehoord dat er enige tijd overheen kon gaan, dus hield ik daar al rekening mee. Zelfs vond ik het eerst wel prettig. Zo kon Joschka nog wat verder tot rust komen. Vervolgens werd ik gebeten door het dogdance-virus en was ik een jaar intensief aan het trainen met zowel Joschka als Humphrey. Ook nu had ik geen haast voor een pup erbij. Begin 2002 bereikten beide heren een bepaald niveau voor dogdance en kon de training iets minder superintensief. En het verlangen naar een pup begon het toch wel sterk te kriebelen.

In juni 2002 is het dan eindelijk zover. Meer daarover lees je op de pagina van kari.
En vervolgens raakten we totaal verslingerd aan dit ras, zodat een paar jaar later ronja erbij.



Nissa, Bamske, Ronja:
Dochter, oma en mamma

Zie voor veel foto's van Kari en Ronja tijdens al onze bezigheden onze DoghouseRock Foto's



Meer informatie over de Västgötaspets vind je op de pagina Meer info online.

 

In memoriam


Op de volgende pagina’s komen de honden aan bod waar we afscheid van moesten nemen.

Ieder van hen heeft ons een enorm cadeau gegeven: een tijdlang ons leven met hen te hebben mogen delen.
Ieder had zijn charmes.
Ieder heeft ons plezier gegeven en aan het lachen gemaakt.
Met ieder hebben we prachtige tijden beleefd.
Ieder heeft ons wel eens geërgerd of boos gemaakt. Geen van allen waren ze perfect, maar... zouden wij ze dan eigenlijk wel zo geweldig hebben gevonden?
Ieder van hen hebben wij iets bijgebracht, soms meer, soms minder... maar zij hebben ons uiteindelijk minstens evenveel geleerd.

Met pijn moesten we afscheid nemen. Met veel plezier denken we aan hen terug.

 

If you will talk with animals they will talk with you and you will know each other.
If you do not talk to them you will not know them, and what you do not know you will fear.
What one fears, one destroys.

Boefie

1984 - 1999

Boefie met 15 jaarDit is onze Boefie, een Bouvier-teefje. Op de foto is ze 15 jaar.

Boefie hebben wij in juli 1990 uit het asiel gehaald. Zij was toen 6 jaar en minstens 10 kg te dik. Ze was gek op water, strand, zee, en eten.

Haar overgewicht bestrijden bleek niet makkelijk. Minder voer, sperziebonen om de honger te verzachten, veel bewegen, het baatte allemaal weinig. Tot we haar na haar sterilisatie overzetten op seniorbrokken. Ze was inmiddels 9 jaar. Waarschijnlijk door de extra vulling in het voer, maar hoe dan ook, eindelijk kregen we de meeste overtollige kilo's eraf! Tegenwoordig zou ik direct naar een dieetvoer grijpen, maar in die tijd was dat niet zo makkelijk voorhanden.

Lees meer

Flopje

1980 - 1993

Flop, ongeveer 7 jaar Flopje was een grote Duitse Herder reu. Wij hebben hem op 11-jarige leeftijd overgenomen van zijn eerste eigenaar, nadat hij al jaren vaker bij ons had gelogeerd als zij op vakantie waren. Deze foto is dan ook genomen tijdens een bezoek in zijn jongere jaren.

Bij zijn vorige eigenaar had Flop erg vaak last van diarrhee, deels een gevolg van het voor hem te drukke huishouden met veel in- en uitlopende kinderen en bezoek.

Wij vonden hem een geweldige hond en bij ons deed zijn darmprobleem zich aanzienlijk minder frequent voor. Zijn verhuizing naar ons was voor alle drie de partijen een goede oplossing.

Lees meer

Humphrey

1992 - 2005

Humphrey als puppy


Toen wij eindelijk besloten voor het eerst een pup te nemen, hadden wij Boefie en Flopje, twee grote honden. Onze auto was er niet bepaald op ingericht nog zo'n grote hond erbij te kunnen hebben, dus het moest iets kleins zijn. Een al te eigenwijze of felle hond wilden we zeker als eerste hond niet, waardoor alle terriërs afvielen. Na het doorspitten van een aantal rashondenboeken, kwamen we uit bij de Maltezer: een gezellig, redelijk gezeglijk schoothondje (al kunnen het potentaatjes zijn als je ze niet consequent opvoedt!).

Lees meer

Joschka

01-02-1995 - 02-01-2010

Joschka als pup in de tuinNadat Flopje, onze herder, overleed, hadden we een tijd geen derde hond. We misten hem ontzettend, maar we vonden het wel goed zo. Boefie en Humphrey waren allebei erg rustige, sociale honden waar we probleemloos mee op stap konden. Toch was het ons op een gegeven moment iets tè rustig. We wilden er wel weer een pup bij, nu een grote, sportieve, atletische hond waarmee we veel kanten op konden. Onze keus viel op de Dalmatiër. Ons sprak aan dat Dalmatiërs zich graag overal mee bemoeien (dat deed Flop ook) en hoewel het geen werkhonden zijn, er toch vele verschillende sporten met ze worden beoefend. Een nadeel vonden we wel dat vooral reuen onverdraagzaam kunnen zijn naar andere reuen. Maar ook dat had Flop, dus dachten we dat we daar wel mee uit de voeten zouden kunnen.

Lees meer

Kari (Curragh's Celtae Cernunnos) Ned. Kamp.

24-04-2002 – 27-02-2016


Kari, bijna 9 jaar oud

Bijna 14 jaar geleden stapte hij in ons leven. Een klein, breed mannetje, met een enorme levenslust die hij luid en breed uitdroeg. Vooral luid. Ik kon met Kari nergens ongemerkt binnen stappen. Of les lopen.

Hij was onze eerste Västgötaspets en mijn eerste volledig geclickertrainde hond. Bij clickertraining doe je het het mooiste als je allebei de indruk hebt dat jij de ander traint. In veel gevallen had ik de indruk dat ik Kari trainde, maar in bepaalde dingen had hij beslist mij getraind.

Lees meer

 

Ronja

(Curragh's Esir Folkvang)
Nederlands Jeugdkampioen - Nederlands Kampioen

Ronja, 3,5 jaar oud
Ronja, 3,5 jaar oud

Naar bovenNaar benedenRonja is een dochter van Kari's halfzusje Åsa en is geboren op 4 mei 2007. Ronja is als eerste van het nest geboren en heeft 3 broertjes.

 

Van pup naar volwassen hond

Als pup is Ronja een erg open hondje. Andere honden vindt ze erg leuk en mensen kijkt ze kwispelstaartend aan en ze is overtuigd dat iedereen haar leuk vindt. Ook de rest van de wereld gaat ze open op af. Als ze al ergens van schrikt, is haar angst meestal van korte duur, waarna ze toch even gaat kijken wat dat nou was.

Als volwassen hond is Ronja nog steeds vrij open, maar wel kieskeuriger. Een paar honden vindt ze nog steeds helemaal geweldig, maar ze is voorzichtiger geworden met vreemde honden. Ook bij mensen heeft ze geleerd dat niet iedereen haar het meest geweldige beestje op aarde vindt en ze gaat eigenlijk alleen nog naar mensen toe die haar daartoe uitnodigen.

Waar Ronja als puppy heel veel mocht van haar roedelgenootjes Kari en Joschka, heeft ze op den duur steeds meer grenzen opgelegd gekregen. Nog steeds probeert ze wel eens in Kari's kraag te hangen, maar die kans krijgt ze steeds minder. Of Kari negeert haar totaal, of ze krijgt lik op stuk. Bij Joschka haalde ze dat soort grappen al veel langer niet meer uit. Die accepteerde dat ook echt niet.

Op deze site en op YouTube staan een aantal video's met spel van Ronja, Kari en Joschka.

 

Spelen en knuffelen, alles is leuk

Ook met ons speelt Ronja graag. Sjorren vond ze direct al geweldig. Het loslaten van het speeltje beloonden we nu eens met lekkers, dan weer met doorgaan met spelen. Dit had ze al gauw door, zodat ze al snel het speeltje in onze handen probeerde te duwen.

Knuffelen vindt Ronja ook heerlijk. Ze geniet er echt enorm van.

Ronja had al binnen een paar dagen door wat haar speeltjes waren en wat onze spulletjes. Sommige dingen, zoals sloffen, waren toch nog wel erg verleidelijk voor haar, dus die legden we weg. Het was soms erg moeilijk om niet in de lach te schieten als ze eens triomfantelijk met iets aan komt zetten. Dat namen we haar dan af in ruil voor iets lekkers of een speeltje, wat ze over het algemeen helemaal prima vond.

 

Naar bovenNaar beneden Een heerlijk trainingshondje

Met trainen is Ronja een plezier om mee te werken. Ik betrap mezelf er steeds weer op dat ik met een grote glimlach op mijn gezicht sta als ik met haar bezig ben. Niet dat ze perse alles perfect doet, maar ze doet het met een plezier en met een inzet die aan fanatisme grenst. Dit geldt zowel voor agility als voor dogdance.
Soms werkt ze wel een beetje slordig of verzint ze even zelf iets. Vaak moet ik erom lachen, maar even rustig aangeven dat dit niet is wat ik zoek is ruim voldoende om haar weer op het juiste spoor te krijgen.

Nu ze 3 jaar is heb ik nog nauwelijks wedstrijden met haar gelopen, grotendeels doordat 'het echte leven' er bij mij wat al te vaak tussendoor is gekomen.
Die wedstrijden komen nog wel. En een ding weet ik zeker: hoe onze prestaties samen ook zullen zijn, we zullen vol plezier samenwerken!


Ronja 38 weken

Puppy's !

In de 2e helft van 2010 beleefde Ronja een wel heel spannend avontuur: een nestje! Meer over het traject ernaartoe, de dracht en de puppy's in het nest staat op het blog van Curragh's kennel, waar fokker Bonnie en ik om beurten Ronja's belevenissen en die van haar pups opschreven. Op de nestpagina op de site van Curragh's kennel staan de stamboom van het nest en per hondje de foto's die Bonnie maakt of ontvangt van de eigenaren.

Tegen onze dierenarts liet ik me een keer ontvallen dat Ronja net een cadeautje is. Het kwam er spontaan uit, en sindsdien ben ik me er steeds meer van bewust: Ronja is echt op alle vlakken een speciaal hondje waar ik enorm van geniet.

 

Meer over Ronja

Hoe Ronja en haar broertjes eruit zagen in het nest vindt u op de aparte pagina voor het nest die fokster Bonnie Benneker gemaakt heeft op haar website. De kennelnamen van de vier pups leiden ook naar hun eigen pagina, waar foto's van hun ontwikkeling te zien zijn. Ronja staat bijna overal vermeld als Folkvang, haar kennelnaam.

Op deze website staan haar prestaties, haar stamboom (met foto's van haar ontwikkeling van sprietige pup tot de stevige dame die ze nu is) en een dagboek van haar eerste levensjaar (met nog veel meer foto's).


Meer foto's van Ronja zijn te vinden in
DoghouseRock Foto's

Naar bovenNaar beneden

 


Ronja 12 weken oud

Ronja's stamboom

Curragh's Esir Folkvang (Ronja)
Ned. Jeugdkampioen, Ned. Kampioen
Geboren: 04-05-2007 (Nestpagina), NHSB 2654231
Heupen: HD-B, ogen: geen afwijkingen (21-07-2009)


Ronja 13 weken oud

Naar boven Naar beneden

 

Konnunkodon Dorian Gray (Dorus)
NHSB 2.558.308
2 CAC's, 1 BOB
HD-B
(Nestpagina)

Grålötens Vandra Vidare H
S11041/2002 ST
S ch.

Grålötens Zigge Zko Zkav H
S37917/99 LS
S ch
Grålötens Alva Alvedon H
S11327/95 ST
S ch

Sydspetsens Sonja P A
FIN35432/02 LS
Fin ch.

Lejondalens Cornelius Rex A
S23893/99 LS
S, DK & Int ch. KBHV-00-01
Möllebos Kikki A
S11781/2000 LS

Curragh's Dazzling Star Procyon (Åsa)
NHSB 2.466.536 ST
NL ch.
HD-ua
Gezonde ogen

Rätt O' Slätt's Grim
S17955/00 ST
S ch.
HD-A

Hurradonet Valdemar Vallmo
S25500/97 ST H
S & N ch.
Danga's Ariel-J
S15018/98 ST H
Curragh's Eclipse
NHSB 2.180.280
NL.& Int. ch, Winner "99, Eur. winner 2000, Pools winner 2000, VDH-Europasieger 2004
G&G I en II diploma
Götagardens Albert
DK 434/90 KUP
DK ch.
Cygnus Melanocory v.d. Zwanensteeg
NHSB 1843474 KUP
NL. ch

Naar bovenNaar beneden

Op deze pagina komen nog 'statieportretten' naarmate Ronja groter wordt en zich hopelijk ontwikkelt tot een leuke, gezonde, sportieve Spetsendame.

 


Ronja 19 weken oud


Ronja 23 weken

Ronja show Rotterdam
Ronja 16 maanden
(show Rotterdam 30-09-2008)

Meer beelden van Ronja tijdens onze activiteiten in de
DoghouseRock Foto's